ΠΑΥΛΟΣ ΦΥΣΣΑΣ – ΑΝΑΠΑΥΣΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ

1232918_10151952273608973_2048522316_n

Ο αντιφασίστας ράπερ Παύλος Φύσσας (“Killah P.”) είναι νεκρός: αφού κυνηγήθηκε μέσα στους δρόμους από μια ομάδα νεοναζί, μαχαιρώθηκε θανάσιμα από τον Γιώργο Ρουπακιά, συνεργάτη της Χρυσής Αυγής. Αστυνομικοί παρευρίσκονταν με τους συγκεντρωμένους ναζι στην σκηνή του φονικού, αστυνομικοί παρακολούθησαν πως μαχαιρώθηκε ο Παύλος θανάσιμα. Μαχαιριές στην καρδια, και το μαχαιρι έστριψε.

Οι φασίστες είναι σε άνοδο στην Ελλάδα, στη Ευρώπη, πάλι! Τα ελληνικά μέσα, που πλέον είναι μόνο στα χέρια ιδιωτών, αρχικά παρουσίασαν το συμβάν σαν „καυγά με αφορμά ένα ποδοσφαιρικό αγώνα“. Καμιά αναφορά σε νεοναζιστές. Ούτε στη σχέση της κρίσης του καπιταλισμού, των γερμανικών οικονομικών συμφερόντων και της άκρας δεξιάς σε όλη την ήπειρο. Αντί για έρευνα ή ετοιμότητα : τυφλή πίστη στη διακυβέρνηση Σαμαρά ή στους βουλευτές  Πασόκ να αναλάβουν την φροντίδα του θέματος,αν και οχι πολύ καιρό πρίν προκαλούσαν την ψυχραιμία ενάντια στους “τεμπέλιδες μετανάστες” η οποία κατάσταση συνέβαλε στην εξάπλωση της Χρυσής Αυγής. Το 6,92% που το ναζιστικό κόμμα συγκέντρωσε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές είναι μόνο, όπως στις περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις, η κορφή του παγόβουνου.

Η Ευρώπη – τόσο περήφανη για οσα έμαθε απο την ιστορία, πόλεμος – ποτέ ξανά!Φασισμός – ποτέ ξανά! Παλιές λέξεις παλιοί αγώνες. Κι’όμως τίποτα δεν ειναι παλιό. Οχι την στιγμή του κινδύνου.  Σκότωσαν εναν απο εμας, σε ανοικτό δρόμο. Ο κίνδυνος υπήρχε εδω και καιρό. Οι κεντρώες δυνάμεις τον εξέθρεψαν και τον επόπτευσαν. Μια απλή αλήθεια, που έχει τόσους λίγους υποστηρικτές.

Εύχομαι να ηταν μια διαφορετική λέξη, απο τον φασισμό. Αρκετά με τους χέστηδες που φοβούνται αυτήν την άσχημη λέξη. Θα ήθελαν να την θάψουν βαθιά στη γη. Γιατί θα εξαφάνιζε τα διδάγματα της Ιστορίας και γιατί τους υπενθυμίζει την δική τους εμπλοκή στην φρίκη.

Κι όμως τίποτα δεν βοηθά, δεν υπάρχει άλλη λέξη. Ο Παύλος το ήξερε. Έτσι, όπως κι αυτός, θα μιλάμε για τον φασισμό, όποτε τον βλέπουμε. Θα μιλάμε για τους φασίστες, όταν τους βλέπουμε. Ολοι μας θα αρχίσουμε να το κάνουμε,και δεν θα σώσουμε κανέναν απ’το να κάνει το ίδιο.

Τί μπορούμε να πράξουμε από εδώ; Όχι να επαναπαυθούμε. Να παρατηρούμε με προσοχή. Να αναλύουμε το πεδίο μάχης. Να δείξουμε την αλληλεγγύη μας: μαζί με όλους εκείνους, οι οποίοι για τους άλλους αλλά και εμάς, αποφασιστικά ενορχηστρώνουν τη σύγκρουση. Πρέπει να ενορχηστρωθεί, και πρωτίστως πρέπει να ενορχηστρωθεί μαζί. Η αντίσταση νιώθει απελπισμένη όταν είσαι μόνη/ος.

Ο Παύλος ήταν πάντα οξύς μπροστά στον φασιστικό κίνδυνο. Στεκόταν ανάμεσα στο επικίνδυνο σημείο μεταξύ της “χρυσής αυγής“ και της αστυνομίας , ανάμεσα στον φασισμό και τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους. Σαν άσχημο αστείο μου φαίνεται που γράφω αυτές τις γραμμές. Σαν σιωπηρώς υπόηχος που δεν είναι ένας και που ενδεχομένως ποτε δεν πρόκειται να γίνει.

Ζούμε σε πολύ σκοτεινούς καιρούς. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι η δυνατότητα αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Η ημέρα της κηδείας ξέσκισε την καρδιά κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Στο νεκροταφείο όλοι οι παρεμβρισκόμενοι, καθώς κανείς μας δεν ήθελε να προκαλέσει εκρήξεις, ήμασταν έτοιμοι να συντριβούμε. Όλοι είχαμε κατανόηση ο ένας για τον άλλον, με αποτέλεσμα να εκτυλιχθεί -τουλάχιστον η τελετή της κηδείας- χωρίς ιδιαίτερες εκτροπές (αν εξαιρέσει κανείς ζημιές σε αυτοκίνητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά πια).

Η ημέρα αυτή είναι για όλους εδώ μια νέα εποχή. Για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια οι κομμουνιστές έχουν έρθει μαζί με τους αναρχικούς . Πολλοί άνθρωποι είχαν επιλέξει να μην μεταμφιέζονται. Δεν φορούσαν πλέον μάσκες αερίου και αυτό επέδρασε ψυχοδραστικά για τους αστυνομικούς. Οι σημαίες, με το μακρύ ξύλινο ραβδί τους βοηθούν στο σπάσιμο των βιτρίνων πίσω από τις οποίες προσφέρεται ο χρυσός τους προς πώληση. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό: προστατεύουν την διαδήλωση από τον ακρωτηριασμό της εκ μέρους της αστυνομίας. Απίστευτο: η ετοιμότητα για αγώνα εκφοβίζει τους ένστολους, τα όπλα τους είναι άχρηστα. Όπως με ένα μυστικό κουμπί γίνονται ανερνεργά.

Σήμερα για πρώτη φορά σχεδιάσα έναν νεκρό άνθρωπο. Δεν μπορώ πιά. Στο τάφο η κοινότητα φώναξε: αθάνατος!

Pavlos Fyssas, R.I.P.:

To those who betrayed me by back stabbing me I want them to know that

I will not bother to cry.

And to all my old loves I want them to know that

I will not bother to cry.

And to those that threatened me burning chains I want them to know that

I will not bother with fear.

Let them come and find me at the mountain top, I’m waiting for them and

I will not bother with fear.”)

Αλληλέγγυος χαιρετισμός από το Βερολίνο. #antireport #KillahP

Kείμενο: Daniel Mützel και Joulia Strauss

Σχέδιο: Joulia Strauss

Μετάφραση: Adonis Volanakis, Vasilis Spyropoulos, Vassiliea Stylianidou, Sotirios Bahtsetzis, Dinos Sampalis, Elli Pomoni, Kostis Stafylakis, Nadia Kalara, Selina, Dimitris Duramanis.

1278237_10151949297798973_501205481_n

Advertisements

Pavlos Fyssas – Rest in Peace

1232918_10151952273608973_2048522316_n

Der antifaschistische Rapper Pavlos Fyssas (“Killah P.”) ist tot: durch die Straßen gejagt von einer Gruppe Neonazis, erstochen von Giorgos Roupakias, einem Assoziierten der „Goldenen Morgenröte“. Polizisten begleiteten die herbeigerufenen Nazis zum Tatort, Polizisten sahen dabei zu, wie Pavlos erstochen wurde. Stiche ins Herz, Messer gedreht.

Faschisten sind auf dem Vormarsch in Griechenland, in Europa, wieder. Die griechischen Medien, nun vollständig in privatem Besitz, spielten die Angelegenheit zunächst als “Streit anlässlich eines Fußballspiels” herunter. Deutsche Medien verkleinerten das Problem als Vorfall in der Semiperipherie. Keine Recherche in die Neonazi-Szene. Keine über den Zusammenhang zwischen kapitalistischer Krise, deutschen Wirtschaftsinteressen und rechtsradikalen Auswüchsen überall auf dem Kontinent. Statt Recherche oder Wachsamkeit: blindes Vertrauen in die Samaras-Regierung oder die PASOK-Abgeordneten, sich der Sache anzunehmen, wo sie doch noch bis vor kurzem die Stimmung gegen “faule Immigranten” angeheizt und damit den Nährboden für die Chrysi Avgi mit bereitet hatten. Die 7 Prozent, welche die Nazi-Partei bei den letzten Parlamentswahlen einsammelte, sind nur, wie meistens in solchen Fällen, die Spitze des Eisbergs.

Europa – so stolz darauf, aus der Geschichte gelernt zu haben. “Nie wieder Krieg! Nie wieder Faschismus!” Alte Worte, alte Kämpfe. Doch nichts ist alt. Nicht im Augenblick der Gefahr. Sie haben einen von uns getötet, auf offener Straße. Die Gefahr ist längst da, die gesellschaftliche “Mitte” hat sie genährt und übersehen. Eine simple Wahrheit, die so wenige Anhänger hat.

Ich wünschte, es gebe ein anderes Wort als Faschismus. Genug Angsthasen, die sich davor scheuen, dieses hässliche Wort zu benutzen. Sie wollen es am liebsten vom Erdboden verschluckt sehen. Weil es den Mythos einer lernenden Geschichte unter sich begräbt, weil es an die eigene Verwobenheit in die Hässlichkeit erinnert.

Doch es hilft nichts: Es gibt kein anderes Wort. Pavlos wusste das: Also werden wir wie er von Faschismus reden, wenn wir ihn sehen. Wir werden von Faschisten reden, wenn wir sie sehen. Wir werden alle damit anfangen und wir werden niemandem diese Erwartung ersparen.

Was können wir von hier aus tun? Nicht ruhen. Genau beobachten. Das Feld analysieren. Unsere Solidarität zeigen: mit all‘ jenen, die entschlossen für alle anderen, und auch für uns, die Auseinandersetzung führen. Sie muss geführt werden, sie muss vor allem gemeinsam geführt werden. Kaum etwas lässt einen Widerstand aussichtsloser erscheinen als das Gefühl, alleine zu stehen.

Pavlos hat immer wieder auf die faschistische Gefahr hingewiesen. Und auf die gefährliche Annäherung zwischen “Goldener Morgenröte” und Polizei, zwischen Faschismus und Staatsapparat. Diese Zeilen zu schreiben kommt mir vor wie ein schlechter Witz. Eine Selbstverständlichkeit, die keine ist, und vielleicht niemals eine sein wird.

Wir leben in einer sehr dunklen Zeit. Wir müssen uns vertrauen können. Der Tag des Begräbnisses war ein echter Zerriss eines Herzens von jedem, der denkt. Elektrizität liegt in der Luft. Am Friedhof waren alle am Implodieren, weil wir keine Explosionen wollten. Alle waren sehr verständnisvoll zueinander, so dass zumindest das Begräbnis ohne krasse Exzesse verlief. Natürlich Autobeschädigungen, aber was heißt das schon.

Der Tag ist für alle hier ein neuer Abschnitt. Kommunisten sind zum ersten Mal seit vier Jahren mit Anarchisten zusammengekommen. Viele Leute hatten darauf verzichtet, sich zu vermummen. Sie hatten keine Gasmasken an, das hat auf die Polizisten psychoaktiv gewirkt. Die Fahnen, mit ihrem langen Holzstab, helfen bei der Zerschlagung der Schaufensterscheiben, hinter denen Gold  zum Verkauf feilgeboten wird. Viel wichtiger aber: Sie schützen die Demo vor der Zerstückelung durch die Polizei. Unglaublich: die Bereitschaft zum Kampf schüchtert die Uniformierten ein, ihre Waffen nutzen nichts. Wie durch einen geheimen Knopf funktionsuntüchtig gemacht.

Ich habe heute zum ersten Mal einen toten Menschen gezeichnet. Kann nicht mehr. Am Grab schrie die Community: Athánatos (unsterblich).

Pavlos Fyssas, R.I.P.:

To those who betrayed me by back stabbing me I want them to know that

I will not bother to cry.

And to all my old loves I want them to know that

I will not bother to cry.

And to those that threatened me burning chains I want them to know that

I will not bother with fear.

Let them come and find me at the mountain top, I’m waiting for them and

I will not bother with fear.

Solidarische Grüße aus Berlin. #antireport #KillahP

(Text von Joulia Strauss und Daniel Mützel. Zeichnungen von Joulia Strauss.)

1278237_10151949297798973_501205481_n